1 - وقف بر روى كلمه « العذاب » در قول حق تعالى در آيه 49 سوره بقره « يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ » مىباشد به اين دليل كه جمله « يُذَبِّحُونَ . . . » احتمال دارد در محل نصب باشد بر حاليت از فاعل « يسومونكم » و يا جمله مستانفه بوده و محلى از اعراب نداشته باشد و جواب سؤالى باشد كه از جمله « يسومونكم » به خاطر مىرسد و مثل اين است كه سائلى مىپرسد : « ما الذى ساموهم اياه ؟ » در پاسخ گفته مىشود : « يذبحون . . . » و ارجحيتى بين اين دو احتمال موجود نيست بلكه هر دو برابرند . 2 - وقف روى كلمه « حسيسها » در قول حق تعالى در آيه 102 سوره انبياء / 21 « لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها » زيرا جمله « وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ » احتمال دارد در موضع نصب و حال از فاعل يسمعون باشد . و احتمال دارد جمله مستأنفه بوده ، محلى از اعراب نداشته باشد . و به منظور بيان بعضى از حالات اهل بهشت كه يكى از آنها تنعم هميشگى و شادى دائمى است باشد . نه اين تنعم را پايانى و نه آن شادى را نهايتى است . اين وقف ، وقف جايز ناميده شد به اين خاطر كه با مقابل خود يعنى وصل برابر است و بر آن هيچ امتيازى ندارد .